شتاب تو

خدایا ظرفیت تاب‌آوری ما را به روزهایی که تاب و طاقت در آن ممکن نیست دوچندان کن. یاریمان کن در لحظه‌هایی که آستانه‌ها به سر می‌رسند و صبوری‌ها به انتها می‌خشکند و دل‌ها به آشوب مبتلا می‌شوند، بتوانیم هنوز و همچنان ادامه دهیم.

آدم‌ها، رفتارها، حال‌ها و گفتارها، پندارها و نگاه‌ها، نیت‌ها و هوس‌ها، خواهش‌ها و غرض‌ها، گام‌ها و کنش‌ها و سوال‌ها و واکنش‌ها، هرچه بیشتر می‌گذرد، بیشتر ما را به آستانه می‌کشانند؛ تو ما را به شانه‌های خودت تکیه‌گاه باش تا هرچه می‌گذرد، بیشتر استوار شویم، بیشتر بایستیم، بیشتر بمانیم و کمتر از پیش، رسیدن به آستانه‌هایمان را در پیش ببینیم.

خدایا ما را از شتاب و طغیانِ ناشی از آن بازدار و برحذرمان دار از کاری که از سرِ بی‌طاقتی و خستگی و دویدن به امیدِ زودتر به پایان رسیدن، از سرِ عرق‌ریزان روزها نرسیدن، انجام شود. ما را هم‌نفس باش به قدم‌قدم هم‌گام شدن با خرد و حکمت، با قدرت و شجاعت، پیشرویِ عاقلانه، همراه با صبوری‌های به جا و شتاب‌های به گاه و ضربه‌ها و دفاع‌های درست و به راه.

خدایا هم‌نشینیِ بی‌طاقتان و عجولان را بر ما مپسند و ما را، آگاهانه و ناآگاه از ایشان دور کن؛ و به همین اکتفا نکرده و چنان کن که هرچه سربازانت در مسیر تو پیش می‌روند، از شمارۀ ناشیان کاسته و به عدد شایستگان اضافه شود.

ما را گفتی اگر یک گام به سویت برداریم، به ده گام و صد گام ما را خواهی آمد. ما را به این شتاب و حرکت تو امید بسیار است در هر قدمی که داریم. ما را از این شتابِ الهی محروم نفرما.