به دیدارت

این درست است که شهادت افتخار است و بهترین نوعِ بازگشت‌ها به سوی توست؛ اما خانوادۀ شهید را از غم و اندوه هجرانِ عزیزشان چه کم از خانواده‌های دیگر؟! ما از اینکه خانوادۀ شهدا را مستحکم و بی‌تزلزل ببینیم و استواریشان را در راهِ عزیزِ به شهادت رسیده‌شان در واژه‌ها و لحن و احوالشان بخوانیم، احساس غرور و افتخار می‌کنیم، اما چیزهایی که ما دوست داریم همیشه همان چیزهایی نیست که در واقع هست! اینکه خانوادۀ شهدا باصلابت و عزت نسبت به شهادت عزیزشان برخورد کنند و از خود استیصال نشان ندهند، با غم و اندوهِ ناشی از این واقعه در تضاد نیست.

خدایا ما را باز دار از اینکه با خواسته‌هایمان و خوش‌داشت‌هایمان، بخواهیم فشاری بیش از آنچه هم‌اکنون بر شانه‌های این خانواده‌ها هست، به ایشان تحمیل کنیم. آغوش گرمت را به دست‌های غریبانه‌شان بگشا تا به هر اندازه که شایسته و بایسته است، از اندوهِ دوباره ندیدنِ عزیزشان به تو پناه برند و خود را با تو در میان گذاشته و اضطراب‌های خویش را به ساحل ثبات برسانند.

خدایا، اجر شهدا و خانواده‌هایشان را دوچندان کن و همان‌طور که شهیدِ در راه خود را نزد خود نعمت می‌دهی و از الطاف خاصه‌ات بهره‌مند خواهی کرد، خانوادۀ ایشان را نیز از بهترین نعمت‌های دنیوی و اُخروی خویش بهره‌مند ساخته و ایشان را به هر دو سرا عزیز و ارجمندِ مخلوقاتِ خود گردان.

صبوری در مواجهه با چنین پیشامدی و صبوری در راه خود را به ایشان بیاموز و هم‌شانه و هم‌سایۀ ایشان باش تا حتی به لحظه‌ای در روزها و شب‌های پیش رو، زانوانشان نلرزد و هراسی غریب از چیزی قریب و بعید، به دلشان راه نیابد.

ای که مهرگستری جهانت را، آنچنان خانواده‌های شهدا را در مهر و رحمت و لطف و عنایت خود غرقه کن که جای خالی عزیزشان زیر سایۀ پروردگاری‌ات از رنج و درد خالی شود و دلخوشیِ سرشار به بودنت و تداوم نگاهِ دوست‌داشتنی‌ات، دل‌هایشان را قوام بخشد.

ای عزیزترین و بی‌همانندترین!