سنتِ احسان
ما خود را از جمله ایمان آورندگان به تو و آیینت میشماریم و مؤمن به بارگاه احدیت تو میدانیم و به این ایمان چنین پنداریم که تویی همهکارۀ ما، صاحب ما، سرور و سرپرست و راهنما و طلایهدارِ ما. چنین پذیرفتهایم که قضاوقدر ما در دستان توست و تغییر و تبدیل تقدیرها نیز به اجازه از چشمِ توست.
ما را اگر به نعمتی و نسیمی مینوازی، سپاسگزاریم و اگر به طوفانی و خاری، از گناهان و خطاهای خویش عذرخواه. ما را به هر دو آزمون میکنی و ما به هر دو به تو پناه میبریم از در نهایتشان سُفله شدن و سرافکندگی. پناه میبریم به تو از واماندن و جا ماندن و مردود شدن به مکتوبِ امتحانهای مُقدرت.
ما را به توکل کردن به پروردگارمان آموختهای و ما را جز به لطف و خطاپوشی و یکیکِ اسماء و صفات تو توکل نیست. دست به دامنیم تو را، خواه به روزهای صُلح باشد با هرکه و هرچه از مخلوقاتت و خواه به روزهای جنگ، که علیه ما آتشافروزی کنند.
برایمان از تاریخ خواندهای و سرگذشتِ پیش از ما را وحی کردهای که بدانیم این آتشهای بر سر نیزهها افروخته، سُنتِ دیرینِ دشمنان توست علیه آنها که به تو توکل کردهاند و تو در پاسخ به این سنت، آتشها را گلستان میکنی، نیلها را میشکافی، مکهها را فتح میکنی، نوزادان را و نسلهای مؤمنان را از قتلعامها و نسلکشیها بیرون میکشانی و عاقبت، مؤمنانِ به خود را به آنجا که شایسته است و بایسته میرسانی؛ ولو در چاه باشند، ولو به زندان و ریسمان، بر مَسندِ عزت و سروری مینشانی و چنان میکنی که همگی، به میل و اکراه، عزیز صدایشان کنند و اینگونه، نشانهها و آیات خود را به مردمان مینمایی.
ما آیات توییم؛ ایمانآورده به آیینت و متوکل به بارگاه احسانت.
پینوشت:
- قُل لَنْ یُصَیِبَنَا إلَّا مَا کَتَبَ اللهُ لَنَا هُوَ مَولَانَا وَ عَلَی اللهِ فَلیَتَوکَلِ المُؤمِنُونَ (توبه: 51)