نجوای همواره

در روزهایی که ابتلا به کوچک و بزرگ نزدیک‌تر است به ما، ما را به دعا برای یکدیگر توفیق ده. مجال و زمان و زبان و قلمی به ما عنایت فرما تا دعاگوی برادران و خواهران دینی و وطنی خود باشیم و خیرخواهشان باشیم در برابر کَرَم و رحمت واسعۀ تو.

ما را چنان ملت و قومی برگزین که هریک برای دیگری از تو خیر و برکت ‌خواهد و هرکدام برای دیگران از تو مسئلت جوید هرچه نعمت و لطف را. به این نیک‌اندیشی و نیک‌خواهی، عزتمان ده به اجابت دعاهایمان در حق دیگران و آنچنان که خداییِ تو را سزاست، لطف خود را بر ما تمام کن و پس از توفیق دعا برای دیگران، اجابتشان را نیز پیوسته و همواره کن و ما را چنان قوم و ملتی برگزین که مستجاب‌الدعوه باشند به بارگاه تو.

دعا را شاه‌کلید و راهگشای بُن‌بست‌ها خواسته‌ای و ما را به خواندن و خواستن از دستِ بخشنده خود فراخوانده‌ای. ما را به این شاه‌کلید مجهز و مسلح گردان و مردان و زنان و کودکان و جوانان و بزرگان ما را به استفاده از این سلاح عادت داده و در آن مهارت ده و بیاموزمان چگونه باشیم و چگونه بخوانیم و بخواهیمت که مستجاب باشد خواهشمان و افزون گردد نیایشمان.

کلمات ما را آنگونه برگزین و کنار هم بنشان، که به هر سطر از مناجاتمان، ملائک نیز هم‌نجوای ما شوند و هم‌صدای ما تو را بخوانند و بخواهند هرآنچه در دل داریم را. به دعای فرشتگان مقربت، خواسته‌های ما را در ضمن خواسته‌های خود بپذیر و روا دار و همان‌طور که خودت می‌پسندی، آن‌ها را در حق عزیزانمان اجابت فرما.

به عصیان و ارتکاب و غفلت، زبان و دست و چشم و گوش و صدای ما را از خواندن نامت محروم مکن و ما را به دوری از هم‌صحبتی با خودت عادت مده و محکوممان مکن به فاصله داشتن از نجوای روزانه و زمزمۀ شبانه با یگانه خدایمان.  

چه عجب اگر به مهربانی‌ات، حتی به زمانی که ما زبان نگه داریم و دست برداریم از قلم و چشم برداریم از کتاب، باز هم کائنات تو دعاگوی برادران و خواهران ما باشند و به دعایی همواره، بلاگردان ما و سرزمین و مردم ما شود دعایشان و سبب افزونی روزیِ معهودت بندگانت را؟!