جریان الهی

زیباییِ راه تو این است که موقوف به اسم‌ها و بدن‌ها نیست. این فقط آدمیان و بندگانت نیستند که راه تو را می‌پیمایند؛ این راه نیز به سوی تو در حال حرکت است. این راه نیز به سوی تو در جریان است، سیال است، به سمت تو قدم برمی‌دارد. زیبایی‌اش این است که هم راه و هم رهرو به سمت تو می‌آیند. زین سبب است که اگر رهرویی در‌راه‌مانده شود، از‌راه‌به‌در شود، به بیراهه افتد، راهزنان غارتش کنند، در راه جان بسپارد یا جانش را بگیرند، از راه صرف نظر کند، هم‌راه داشته باشد یا هم‌راهش او را واگذارد، ره‌بر داشته باشد یا رهبرش را گم کند، رهبرش را بربایند، ره‌برش را شهید کنند، خودش شهید شود، پایش خُرد شود، سوار باشد یا پیاده، هرچه و هرچیز که باشد و نباشد، راه همچنان است، راه سر جای خود است، راه به سمت تو در حرکت است، حتی اگر هیچ رَه‌رویی نباشد- که البته زمین هیچ‌وقت ازحجتِ تو خالی نیست و در نتیجه از ره‌روی راهِ تو نیز خالی نخواهد ماند- این راه پابرجاست و این از معجزات و زیبایی‌های تو و راهِ توست.

راه تو موقوف جسم‌ها نیست، موقوف اسم‌ها نیست. ارواح اما در این راه حضور دارند، جریان دارند، رفت‌و‌آمد دارند. هر روحی که روزی به یک روز حتی در این راه قدم برداشته، حتی اگر نام و یادش از ذهن رهروان بعدی رفته باشد و حتی اگر نام و یادش را کسی نداند، نورِ وجودی‌اش در این راه تشعشع دارد. اینچنین است که هدایتِ صدو‌بیست‌و‌چهار‌هزار پیغمبری که مبعوث کردی همچنان چراغِ این راه است. اینچنین است که اولیاء و دوستانت، همچنان فانوس‌های دور و نزدیکِ این مسیرند. اینچنین است که این راه، به نور رهروان سابق و حاضرش، همواره روشن بوده، روشن است و روشن خواهد ماند. روشنیِ راه حق از این روست.

به این زیبایی و اصلِ زیبای راهِ تو، باکی نیست ما را اگر کسی از این مسیر زودتر از ما به تو می‌رسد به شهادت، یا به قضا و قدر از راه خارج می‌شود، یا از ادامه صرف نظر می‌کند و ما را و باقی راه را وامی‌گذارد. تا تو هستی این راه هست و تا تو را چشم داریم، این راه گم نمی‌شود؛ و تو: تنها کسی هستی که تا همیشه هستی و ما: مخلوقاتی که حتی اگر بلغزیم و غفلت ورزیم، باز روی و چشم به تو داریم که جز تو را نداریم.

خدایا، ما را به راهِ خود ببند! با هرچه زنجیر و بند و ریسمان و واسطه و پیوند و امکان و احتمال و شاید و اما و اگر و دوست و راهنما و رهبر و سرگروه و فرمانده و همراه و ارواحِ رهروانِ شهید و دوستدارانِ فقید و عالمان غریب و مردمانِ نجیب، ما را به این راهْ سخت ببند و پیوند زن، تا از هرچه جدا می‌شویم و از هرکه دور می‌اُفتیم، از راه تو به بیرون نیفتیم؛ تا اگر سریع می‌رویم و اگر کُند می‌شویم و بازمی‌مانیم و باز می‌رویم، جز در راه تو نباشیم و جز تو را و راهِ تو را باک نداشته باشیم.