حاصل وصال

خدایا، ما را از جمله آن گروه از بندگانِ خاصۀ خود قرار ده که شهادتشان به سوی تو، خاموشیِ شمعِ وجودی ایشان نیست، بله نورشان بدل به فانوسی می‌شود که دل‌های جمعی را و گستره‌ای را به نور خود روشن می‌کند؛ به نور تو.

ما را اگر رزق شهادت نیست، شام مرگ و بازگشتمان که هست! بازگشت ما را چنان کن که دستِ‌کمی ازشهادتِ بزرگ مردانت نداشته باشد و مقدراتِ بازگشتمان را آنگونه بچین که هر گوشه از آن، دست‌گیرِ کسی باشد و نجات‌دهنده‌ای، از گرداب و فتنه و ابتلایی، تا راه یافتن و راه پیمودن به تو بر مردمان هموار شود.

ما را از آن دسته عزیزانت قرار ده که نه فقط شهادت و بازگشتگان، که زندگیشان نیز سراجی است برای هرکه و هرچه به ایشان می‌رسد و هرکه و هرچه از ایشان می‌خواند، می‌شنود، می‌بیند، می‌یابد؛ و بدین سراج، راه به تو می‌برند.

ما را از زمرۀ آنانی برگزین که نه فقط شهادت و بازگشت و زندگیشان، که روزمره‌شان نیز سبب بصیرت‌بخشی و راه‌نمایی و پرتویی است از شعشعۀ هدایت تو که بر هر کوچک و بزرگ زندگی از ایشان می‌تابد و روشنایی می‌بخشد.

ما را بخواه، از کسانی که نه‌تنها شهادت و بازگشت و زندگی و روزمره‌شان، که نفس‌هایشان نیز مایۀ خیر است و برکت، هُرمِ صفای مهربانی تو را در خود دارد و حق است و بدین حق بودن، دل‌ها را گرمِ نگاه می‌کند و گام‌ها را ناخودآگاه به تو می‌کشاند.

ما را از گروهی مقدر فرما که بودن و نبودنشان، حضور و غیبتشان، کلام و سکوتشان، لبخند و اخمشان، مهر و قهرشان، تشویق و جَزایشان، پیدا و پنهانشان، پذیرش و ردشان، تصدیق و تکذیبشان، تایید و انکارشان، ترغیب و تردیدشان، تصمیم و انصرافشان، ترویج و بازداشتشان، جسم و روح و هستْ بودنشان- ولو در گوشه‌ای دورافتاده و ناشناس از عالَمِ تو- راهنما و نشان و حجت و نور است برای بندگان و مخلوقاتت و خیل کثیری از مردمان را، همین کوچکترین کُنش‌ها و واکنش‌هایشان، به تو و خوش‌داشت‌هایت متوجه می‌کند.

خدایا، ما را در جمع همان برگزیدگانی بگذار که به مهلتشان در دنیا، برای فرشتگانی که از ملکوت به زمین نگاه می‌کنند، ستاره‌ای هستند درخشان و به وعدۀ موعود، ابدی؛ و برای آدمیان در فرصتِ زیستنشان، ستاره‌ای در آسمان که جهت می‌نمایند حق را و راستی را و تو را.