مُدام

شهر از پشت تبِ پنجره پیدا شده است/ اشک جاری شده از دوریِ ناباور تو

خطبۀ چهاردهم

هیچ‌کس

از میان روزگار

آن‌قدر ز خود ز حال‌ و ‌روز خود

سیر نیست

تا که هم‌نگاه من شود

تودیع

به هر شب­­‌واژه شب‌­لحظه

به هر هنگامِ صبحِ گاهْ بی‌هنگام می‌خوانم تو را بلکه ببینم باز رویت را

دریغا تو...

نمی‌آیی...

تکانه

در یاد من هنوز تو هستی که اینچنین/ شاعر برای گفتنت از صد بهانه زد

بی‌دوباره

و بهار

تنِ خود را به زمستان فروخته

تا کدامین دوباره؟

بی‌پیرایه

من نه دیگر آن منِ سابق شوم/ من نه آن شیدای بی‌تکرار، من

به آخرینِ من

بیا مرا آخرینِ من بخواه و به من تمام کن...